De meeste opdrachtgevers worden verloren doordat die opdrachtgever ‘nooit meer wat van de freelancer heeft gehoord.’ Niet omdat het aanbod van je concurrentie beter is, maar omdat je domweg niet meer in de gedachte van die opdrachtgever zit. Te lang geleden. Als je niet bovenaan het lijstje staat van freelancers die als eerste gebeld worden, loop je het risico langzaam weg te zakken in de vergetelheid.
Ben je als visagist al een tijdje niet meer ingehuurd door die fotograaf waarmee je zo lekker werkte? Wil je als freelance journalist weer eens in het vizier komen van die eindredacteur? Heb je als fotograaf lang niets gehoord van die grafisch ontwerper?
Dan is het tijd voor actie.

Omdat deze mensen je al kennen is het relatief makkelijk om binnen te komen. Daarbij heeft iemand wel een reden nodig om zijn tijd aan jou te besteden. Vragen of je even langs mag komen om te kijken ‘of jullie weer eens iets voor elkaar kunnen betekenen’ is niet heel inspirerend voor de persoon die je belt. Er zijn twee opties, die ik hier wil bespreken. De snelle optie is het telefoontje heel kort houden. Ik ken een visagist die mij 1 keer per jaar belt en heel direct meld dat ze lang niets van mij gehoord heeft en dat ze dat jammer vindt. Meestal verontschuldig ik mij en bel haar als een opdracht in de weken daarop een gelegenheid biedt. Of ik vertel haar dat een bepaalde redactie tegenwoordig zelf de visagist boekt. Informatie waarmee ze dan weer verder kan. De tweede, sympathieke, optie is iets waardevols te komen brengen. Een manier waarop ze tijd of geld kunnen besparen bijvoorbeeld. Of je helpt hem aan een goede ervaring. Relatiegeschenken kunnen daarbij een geweldige binnenkomer zijn. Iemand kocht bij mij tien boeken tegelijk omdat hij wist dat zijn freelance relaties het nuttig zouden vinden. Mijn laatste relatiegeschenk dat ik zelf weggaf was een complimenten-kalender aan iemand waarvan ik wist dat die zich al een tijd niet gewaardeerd voelde op haar werk.

Beter dan het bekende flesje wijn.
Elk jaar krijg ik meer flessen wijn dan ik opdrink. Ik ben namelijk niet zo’n wijndrinker. Een relatiegeschenk moet persoonlijk zijn. Dat doe je door je te verplaatsen in die persoon en iets te zoeken waarvan je weet of vermoedt dat hij het nuttig, leuk of mooi vindt.

 

 

Share